28 بهمن 1387 / 20 صفر المظفر 1430 / 16 فوریه 2009
28 بهمن 1387 / 20 صفر المظفر 1430 / 16 فوریه 2009
28 بهمن 1387 / 20 صفر المظفر 1430 / 16 فوریه 2009 |
صدها هزار تن از كارگران، كارمندان و نظاميان اعتصابي به فرمان حضرت امام خميني (ره)به اعتصاب خود پايان دادند. بدين ترتيب به فرمان حضرت امام كليه كاركنان وزارت دارايي، شركت پست و مخابرات، ماموران اداره راهنمايي و رانندگي، قواي ارتش و كارمندان شركت هواپيمايي در محل كار خود حضور يافتند. همچنين در اين روز دولتهاي فرانسه، لهستان، مصر، برزيل و بسياري از كشورهاي آسيايي و آفريقايي حكومت اسلامي ايران را به رسميت شناختند. |
ديدار ادوارد شوالد نادزه وزير امور خارجه شوروي با طارق عزيز وزير امور خارجه عراق پيرامون يافتن راه حل پايان دادن به مناقشه ايران و عراق – طارق عزيز بعد از اين سفر براي شركت در اجلاس شوراي امنيت به نيويورك ميرود. |
|
آيتاللَّه ميرزا علي اكبر فرزند موسي نوقاني در سال 1261ش (1300ق) در محله نوقان مشهد به دنيا آمد. وي پس از گذراندن تحصيلات مقدماتي، ادبيات را در محضر استاد ميرزا عبدالجواد اديب نيشابوري معروف به اديب نيشابوري اول و فقه و اصول را نزد شيخ حسنعلي تهراني و آيتاللَّه سيد عباس شاهرودي فرا گرفت. آيتاللَّه نوقاني در 26 سالگي براي تكميل تحصيلات خود رهسپار حوزه علميه نجف اشرف گرديد و از محضر استادان بزرگي چون آخوند ملامحمد كاظم خراساني، سيد محمدكاظم يزدي و شيخ الشريعه اصفهاني استفاده نمود. وي پس از رحلت آخوند خراساني، از عالم بزرگ ميرزا عبداللَّه مازندراني و آيتاللَّه ميرزا محمدتقي شيرازي به دريافت اجازه اجتهاد نائل آمد و به مدارج بالاي علمي دست يافت. آيتاللَّه نوقاني در سال 1291ش به مشهد مقدس بازگشت و به تدريس و انجام امور ديني پرداخت. وي از جانب آيتاللَّه حاج آقاحسين طباطبايي قمي، عهدهدار توليت مدرسه نواب، از مدارس مهم مشهد گرديد. او داراي ذوق شعري نيز بود و در شعر، به "فقير" تخلص مينمود. ايشان همچنين در خطوط نسخ و نستعليق، تبحر داشت. كتبي از قبيل تعليقاتي بر شرح نهج البلاغه و سه مقاله نوقاني و دو مقاله نوقاني در اصول عقايد و ردّ عقايد ماديون، از آثار ايشان است. آيتاللَّه نوقاني سرانجام در 28 بهمن 1329ش (10 جماديالاول 1370ق) در 68 سالگي درگذشت و در حرم رضوي(ع) به خاك سپرده شد. |
در شرايطي كه مذاكراتِ پس از جنگ در شهريور و آبان 1367، نتيجه ملموسي به دست نداده بود و حتي امكان شكست مذاكرات نيز وجود داشت، جمهوري اسلامي ايران حُسن نيت خود را به جامعه جهاني و سازمان ملل متحد و به ويژه شخص دبير كل ثابت كرده و از اعتمادي كه به دبير كل ابراز داشته بود، نتيجه مثبت و مطلوبي گرفت كه حاصل ديگر اين امر، تغيير جوّ بينالمللي به نفع جمهوري اسلامي ايران بود. با توجه به توقف پيش آمده در مذاكرات، دبير كل مشورتهايي با شوراي امنيت داشت و از شورا درخواست كرد براي خروج مذاكرات از بن بست، اختيارات بيشتري به وي داده شود كه شوراي امنيت با اين درخواست موافقت كرد. در اين راستا در 28 بهمن 67، مذاكرات سه جانبه مقامات ايران و عراق با حضور دبير كل سازمان ملل در نيويورك صورت گرفت. در اين مذاكرات كه به خاطر اكراه عراقيها براي ادامه مذاكرات در نيويورك، به رغم پيشنهاد صريح دبير كل و تأكيد او، اين بار نيز مذاكرات بسيار دقيق و كوتاه مدت صورت گرفت و نتيجه مطلوب اخذ شد. بن بست در جريان مذاكرات بين ايران و عراق، تحت نظارت دبير كل سازمان ملل و پس از استقرار آتشبس بين دو كشور، نشاندهنده تعلُّل عراق در اجراي مفاد قطعنامه 598، به رغم فشارهاي بينالمللي بود. |
استاد محمد ديهيم تبريزي، در سال 1286ش (1325ق) در تبريز به دنيا آمد. وي بر اثر راهنماييهاي پدر، به تحصيل روي آورد و رشتههاي ادبي و رياضي را به خوبي فرا گرفت. استاد ديهيم پس از آن ضمن فعاليتهاي فرهنگي به روزنامهنگاري اشتغال پيدا كرد و از سال 1311ش، خدمات مطبوعاتي خود را آغاز نمود. وي علاوه بر مسؤوليت مطبوعاتي، در صحنههاي مهم سياسي روز نيز حضور داشت و در سال 1325ش در بيرون راندن فرقه دموكرات از آذربايجان، كوشش زيادي مبذول نمود. ديهيم سرانجام تهران را براي فعاليتهاي سياسي و فرهنگي خود برگزيد و در سال 1335ش به آن سامان رهسپار شد. از اقدامات فرهنگي ماندگار ديهيم ميتوان به تاسيس انجمنهاي ادبي مولوي، صائب و آذربادگان اشاره كرد، ضمن اينكه در كار سازماندهي بيش از پانزده انجمن ادبي ديگر در تهران نيز نقش فعالي ايفا كرد. از وي آثار متعددي بر جاي مانده كه جبر، شرعيات، هندسه، دستور زبان فارسي، تعليمات مدني و حساب نو هر كدام در دو جلد و نيز تاريخ در 3 جلد و تذكره شعراي آذربايجان در 5 جلد از آن جمله است. استاد محمد ديهيم تبريزي سرانجام در اواخر بهمن 1378ش برابر با اوايل ذيقعده 1420ق در 92 سالگي در تهران درگذشت و به سراي جاويد شتافت. |
|
« آيت الله حاج شيخ جعفرشوشتري» ازمحققان و عالمان دين درقرن14هجري قمري بدرود حيات گفت. شيخ شوشتري درفقه و ديگرعلوم ديني مهارت و دانش ذهني بسيارداشت و همه عمرخود را صرف هدايت و ارشاد مردم و انجام دادن امورديني كرد بطوريكه درمجالس وعظ او هزاران تن ازعلما و فضلا حضورمي يافتند. وي اولين عالمي بود كه درمسجد سپهسالاربه نمازجماعت ايستاد. ازشيخ شوشتري آثاري چون «اُصول الدّين، خصايص حسينيه و مجالس البلاء» باقي است. |
|
|
كتابخانه بزرگ هاروارد از كتابخانههاي بزرگ جهان در 16 فوريه 1638م توسط جان هاروارد تأسيس شد و او هنگام مرگ نيز املاك و دارايي خود را براي كتابخانه و مدرسه خويش اختصاص داد. امروزه اين مدرسه به عنوان دانشگاه هاروارد، يكي از بزرگترين دانشگاههاي جهان به حساب ميآيد و كتابخانه آن نيز با دراختيار داشتن بيش از 8 ميليون كتاب بزرگترين كتابخانه دانشگاهي به شمار ميرود. |
ليتواني كشور كوچكي در شمال اروپاي شمالي و از جمله كشورهاي حوزه بالتيك به شمار ميآيد كه در پي تضعيف روسيه به خاطر شركت در جنگ جهاني اول و وقوع انقلاب در اين كشور، در 16 فوريه 1918م اعلام استقلال كرد در آغاز جنگ جهاني دوم، ليتواني و ديگر كشورهاي حوزه بالتيك، طبق توافق محرمانه آلمان و شوروي، به كشور اتحاد جماهير شوروي واگذار گرديد و با روي كار آمدن دولت دست نشانده شوروي در ليتواني، به عنوان چهاردهمين جمهوري اتحاد جماهير شوروي، اعلام موجوديت كرد. در دوران تسلط شوروي، هزاران ليتوانيايى از كشور خود به غرب گريختند و هزاران تن در اردوگاههاي سيبري ناپديد شدند. اين وضع تا چهل سال پس از آن ادامه يافت تا آن كه در اواخر دهه 1980 بر اثر تغيير سياستهاي شوروي و برخي تحولات جهاني زمينه استقلال دوباره ليتواني فراهم شد و در 29 ژوئيه 1991م از اتحاد جماهير شوروي سابق استقلال يافت. كشور جمهوري ليتواني داراي 65/301 كيلومتر مربع مساحت و بر كرانه درياي بالتيك قرار گرفته است. پايتخت آن شهرويلنيوس است و كاوناس و كلايپدا از ديگر شهرهاي آن ميباشد. جمعيت ليتواني در حدود 4 ميليون نفر است و با توجه به رشد جمعيت در اين كشور، پيشبيني جمعيت آن تا سال 2025 حدود 3/5 ميليون نفر خواهد بود. مردم ليتواني به زبان ليتوانيايى سخن ميگويند. اكثريت مردم ليتواني پيرو آيين مسيحيت ميباشند و مليت ليتوانيايي دارند. واحد پول اين كشور ليتاس بود كه با پيوستن اين كشور به اتحاديه اروپا در 30 آوريل 2004، پول واحد اروپايي، يورو جايگزين آن ميگردد. نظام سياسي ليتواني جمهوري چند حزبي با يك مجلس قانونگزاري ميباشد. |
|
جِيمز هاروي رابينسون، فيلسوف و مورخ امريكايى در 29 ژوئن 1863م به دنيا آمد. وي پس از گذراندن دوران تحصيل، از 29 سالگي به عنوان استاد تاريخ دانشگاه كلمبيا مشغول به تدريس شد و 27 سال در اين شغل خدمت كرد. رابينسون، تاريخ را وسيلهاي براي درك و فهم مجموع زندگي ميدانست و تاريخ يك ملت را تنها فصلي از تاريخ و داستان جهان ميشمرد. او ضمن اشاره به گذشته تاريخ بشري و آينده قابل پيشبيني با توجه به امكانات موجود، مسئله خودبيني و برتري يك ملت را امري سخيف و خندهدار ميخوانْد و به طور كلي و به صورت طبيعي، خودبزرگبيني و برترانديشي فرد را نيز مضحك ميپنداشت. از ديدگاه فلسفي، رابينسون معقتد بود كه وحدت قومي سرانجام به وحدت جهاني ميانجامد. به سخن ديگر، قدرت فلسفي او در پيوسته و واحدْ ديدنِ زندگي تبلور پيدا مينمود. از رابينسون آثار متعددي بر جاي مانده كه مقدمهاي بر تاريخ اروپاي غربي، بشري كردن دانش و آزمايش تمدن از آن جمله است. جِيمز هراوي رابينسون سرانجام در شانزدهم فوريه 1936م در هفتادوسه سالگي درگذشت. |
يك سال پس از تأسيس سازمان ملل متحد، با مخالفت نماينده شوروي در سازمان ملل با يكي از پيشنهادهاي شوراي امنيت، براي اولين بار، در شانزدهم فوريه 1946م حق وتو، مورد استفاده قرار گرفت. اين حق تنها منحصر به پنج عضو دائمي اين شورا يعني امريكا، روسيه، انگلستان، فرانسه و چين است. طرح اصلي حق وتو در كنفرانس يالتا در سال 1945م توسط انگليس، امريكا و شوروي به تصويب رسيد و بعدها در منشور سازمان ملل متحد، گنجانده شد. از آن زمان تاكنون، اعتراضهاي متعددي از جانب كشورهاي جهان به حق وتو، انجام شده است، اين كشورها، حق وتو را كه به پنج عضو دائم شوراي امنيت اجازه ميدهد به خاطر منافع خود در مقابل تصميمات شوراي امنيت و يا سازمان ملل بايستند، مخالف اصول دموكراسي و برابري كشورها در سطح جهاني ميدانند. |
|
تازه های مقالات
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}